Z 3 na 4 grudnia 1532 w Świętej Kaplicy w Chambéry wybuchł pożar. Całun został uratowany w ostatniej chwili, gdy srebrna skrzynka, w której go przechowywano, zaczęła się topić. Relikwia „została uratowana przez czterech mężczyzn, w tym dwóch franciszkanów, którzy rzucili się w ogień, wiadrami wody schłodzili skrzynię i wyciągnęli ją na zewnątrz”[6]. Wówczas całun został nadpalony w 48 miejscach. Zdaniem włoskiego naukowca Giorgio Tessiore temperatura wewnątrz relikwiarza podczas pożaru wynosiła 280 stopni Celsjusza. Uszkodzenia zostały naprawione w 1534 przez klaryski, które wszyły szesnaście łat, w postaci trójkątnych kawałków płótna.
W 1578 książęta Sabaudii przenieśli całun do Turynu (który był stolicą ich państwa od 1562).
W 1581 została opublikowana praca teologiczna o całunie, napisana przez Emanuela Philibertusa Pingoniusa, barona Cusiaco, zatytułowana Całun Ewangeliczny. Z dodatkiem niektórych hymnów i znaczniejszych bulli papieskich[7].
W 1627 została opublikowana w Turynie praca teologiczna o całunie, napisana przez Agaffino Solaro, biskupa diecezji Fossano i Saluzzo, wydana w dwa lata po śmierci autora[7].
Ostatni król Włoch Humbert II zapisał całun papieżowi w swym testamencie[7]. W chwili śmierci Humberta II, 18 marca 1983, całun przeszedł na własność Stolicy Apostolskiej. W 1997 całun został ponownie uratowany z pożaru katedry w Turynie.
źródło: wikiepdia
Templariusze chronili Całun Turyński, www.polskatimes.pl.
Grzegorz Górny, Świadkowie tajemnicy. Rosikon press, Warszawa 2012, s. 42.
Grzegorz Górny, Świadkowie tajemnicy. Rosikon press, Warszawa 2012.
Das Grabtuch von Turin.
Grzegorz Górny… s. 58.
Gianni Barcaccia i inni, Uncovering the sources of DNA found on the Turin Shroud, „Scientific Reports”, 5, 2015, DOI: 10.1038/srep14484, PMID: 26434580, PMCID: PMC4593049 [dostęp 2016-04-05] (ang.).
