Dodatkowe elementy historyczne Całunu

Dodatkowe elementy historyczne Całunu

Monety

Wiosną 1979 dwaj włoscy naukowcy, Pietro Ugolotii i Giovanni Tamburelli, niezależnie od siebie dostrzegli w oczodołach człowieka z Całunu małe monety o średnicy 15 mm. Wkrótce potem jezuita o. Francis L. Filas, profesor teologii z Chicago, zidentyfikował oba krążki. Obydwa to monety z brązu, po grecku nazywane lepton, a po hebrajsku prutah. Dokładna analiza napisów na monetach pozwoliła stwierdzić, że pochodzą one z szesnastego roku panowania Tyberiusza, tzn. z roku 29-30 n.e[7].

Ślady aktu zgonu Jezusa

W 1979 zostały odkryte greckie i łacińskie litery w okolicach twarzy człowieka z Całunu. Zostały głębiej zbadane w 1997 przez André Marion, profesora Instytutu Optyki w Orsay. Dzięki analizie komputerowej zostały odkryte następujące napisy:

INNECEM (od łac. „in necem ibis” – „na śmierć”),
NNAZAPE(N)NUS (Nazareńczyk),
IHSOY (Jezus)
IC (Iesus Chrestus)
litery IBE(R?) zostały odczytane jako „Tyberiusz”.
PEZO – „zaświadczam”
(O)PSE KIA(THO) – „zdjęty wczesnym wieczorem”[34]

W 2009 Barbara Frale, mediewistka, doszła do wniosku po dalszych badaniach, że napis na całunie jest odbiciem aktu zgonu Jezusa.

Jej zdaniem mógł brzmieć następująco: W 16. roku panowania Cesarza Tyberiusza Jezus Nazarejczyk zdjęty wczesnym wieczorem po tym, jak został skazany przez rzymskiego sędziego na śmierć, gdyż władze żydowskie uznały go winnym, zostaje odesłany w celu pogrzebania z zastrzeżeniem, że może zostać wydany rodzinie dopiero po upływie pełnego roku. Podpisano przez[35].

W tej sprawie odezwały się też głosy krytyczne[36], jednak słowa przy użyciu odpowiednich technik rzeczywiście dają się odczytać[37].

Badania krwi

W latach 1981–1982 lekarz Pierreluigi Baima Bollone zidentyfikował grupę krwi na całunie jako AB[38]. Grupa AB występuje jedynie u 4–5% populacji ludzkiej, najczęściej jest natomiast spotykana wśród Żydów (18%)[39]. Alan Adler oraz John Heller stwierdzili ślady bilirubiny. Została również dana hipoteza, że stara krew zawsze nabiera cech grupy krwi AB, co szybko zostało obalone[40]. Obecność krwi potwierdzili także Lejeune, Canale i Garza-Valdès[41]. Obserwacje mikroskopowe pozwoliły dostrzec przypuszczalne czerwone krwinki[42]. Zdjęcia fluorescencyjne ujawniły, że wokół plam krwi znajduje się otoczka z surowicy. Krew rozdzieliła się na dwie części: gęstszą i rzadszą – jest to efekt tworzenia się skrzepów[43]. W 1978 zrobiono badanie zakrwawionych nitek całunu, badania wykazały[44]:

• wysoką zawartość żelaza (związanego w hemie) na zakrwawionych fragmentach, wykrytą przy testach fluorescencyjnych w promieniowaniu rentgenowskim,
• cechy charakterystyczne dla widma krwi, widoczne w widmach promieniowania odbitego,
• charakterystyczne dla krwi mikrospektrofotometryczne widma transmisyjne (światła przechodzącego przez próbkę),
• charakterystyczną fluorescencję porfirynową, widoczną w ultrafiolecie (porfiryna jest pochodną hemoglobiny),
• pozytywne testy hemochromagenowe,
• pozytywne testy cyjanomethemoglobinowe,
• obecność protein,
• wykrycie ludzkiej albuminy w testach immunologicznych,
• pozytywne wyniki testów proteazowych wskazujące, że proteiny rozpadły się na poszczególne aminokwasy.

Jednak chemik Walter McCrone oznajmił, że Całun nie zawiera śladów żadnej krwi. Według niego ma to być pigment stosowany przez artystów w XIV wieku[45]. Pomimo kontrowersji, sindolodzy uznali, że czerwone plamy na całunie to krew.

Współczesne badania

Współczesne badania Całunu przy użyciu coraz nowszych technik badawczych wykazują, że czerwone ślady na Całunie są autentyczną krwią osoby po traumatycznych przeżyciach[46][47][48]. W badaniach stwierdza się m.in.:

• potwierdzenie hipotezy Alana Adlera i Johna Hellera wskazującej na tortury i traumatyczne przeżycia (powodujące szok organizmu, a przez to wzrost hemoglobiny) jako źródło stężenia
• bilirubiny w skrzepach krwi[49][50],
• krew pomimo zawartości methemoglobiny (która powoduje zmianę jej barwy na brązową) ma kolor czerwony, próbowano to wyjaśnić, jednak żadna z wysuwanych hipotez nie daje
• satysfakcjonującej odpowiedzi, zagadnienie to do dziś nie zostało rozwiązane[51][52],
• pokrycie włókien lnu nanocząsteczkami kreatyniny o rozmiarach 30–100 nm (wewnątrz których znajdują się mniejsze cząstki 2–6 nm stanowiące tlenki żelaza o strukturze ferrytyny)[53][54], występującej po urazach mięśni szkieletowych oraz tworzącej kompleksy z żelazem wychwytywanym przez ferrytynę ze zniszczonych krwinek

Kształt wizerunku postaci

Badania nad Całunem Turyńskim obejmują również jego kształt w momencie powstawania wizerunku. Uznano, że do żadnych deformacji dojść nie musiało[33].

źródło: wikiepdia

Inscriptions on the cloth?, greatshroudofturinfaq.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
Etude de l’image du Linceul de Turin, thierrycastex.blogspot.fr [dostęp 2017-11-22].
BAIMA BOLLONE P. L.i, JORIO M., A. L. MASSARO: „Identificazione del gruppo delle tracce di sangue umano sulla Sindone”, Sindon, Quaderno No. 31, Dicembre 1982, s. 5–9.
Grzegorz Górny… s. 55.
MUST READ: A lot of old blood types as AB: Not Exactly – Shroud of Turin Blog, shroudofturin.wordpress.com [dostęp 2020-01-15] (ang.).
Pierluigi Baima Bollone, Całun Turyński 101 pytań i odpowiedzi, Wydawnictwo Wam, Kraków 2002, s. 147–148, Ian Wilson, Krew i Całun, Amber Sp. z.o.o. 1998, s. 89–90.
Andrè Marion, Gerard Lucotte, Tunika z Argenteuil i Całun Turyński, Wydawnictwo M, Kraków 2008 s. 219, Emanuella Marinelli, Całun obraz „niemożliwy”? , Wydawnictwo św. Antoniego, Wrocław 1999, s. 32–33.
Mark Antonacci, Zmartwychwstanie Całunu, Amber Sp. z.o.o. 2002, s. 52, Andrè Marion, Anne-Laure Courage, Całun Turyński Nowe Odkrycia Nauki, Znak, Kraków 2000, s. 144–145.
Mark Antonacci, Zmartwychwstanie Całunu, Amber Sp. z.o.o. 2002, s. 33.
Walter C. McCrone, The Shroud of Turin: Blood or Artist’s Pigment?, „Accounts of Chemical Research”, Vol. 23, 1990, s. 77–83.
http://calun.info/wp-content/uploads/2018/03/WCh_2018_Jaworski_2.pdf
Jean-Pierre Laude, Giulio Fanti, Raman and Energy Dispersive Spectroscopy (EDS) Analyses of a Microsubstance Adhering to a Fiber of the Turin Shroud, „Applied Spectroscopy”, 71 (10), 2017, s. 2313–2324, DOI: 10.1177/0003702817715291.
https://www.matec-conferences.org/articles/matecconf/pdf/2015/17/matecconf_wopsas2015_02003.pdf
Special Issue on Risk Management, „OR Spectrum”, 24 (1), 2002, s. 125–126, DOI: 10.1007/s291-002-8203-7.
Niels Svensson, Forensic aspects and blood chemistry of the Turin Shroud Man, „Scientific Research and Essays”, 7 (29), 2012, DOI: 10.5897/sre12.385.
J.H. Heller, A.D. Adler, A Chemical Investigation of the Shroud of Turin, „Canadian Society of Forensic Science Journal”, 14 (3), 1981, s. 81–103, DOI: 10.1080/00085030.1981.10756882.
Mary Virginia Orna (red.), Archaeological Chemistry, „ACS Symposium Series”, 1996, DOI: 10.1021/bk-1996-0625.
Biswadip Banerji, Sumit Kumar Pramanik, Synthesis and cytotoxicity studies of 1-propenyl-1,3-dihydro-benzimidazol-2-one, „Journal of Chemical Biology”, 8 (3), 2015, s. 73–78, DOI: 10.1007/s12154-015-0130-8.
Elvio Carlino i inni, Atomic resolution studies detect new biologic evidences on the Turin Shroud, „PLOS ONE”, 12 (6), 2017, e0180487, DOI: 10.1371/journal.pone.0180487.
Vinay Kumar i inni, Creatinine-Iron Complex and Its Use in Electrochemical Measurement of Urine Creatinine, „IEEE Sensors Journal”, 18 (2), 2018, s. 830–836, DOI: 10.1109/jsen.2017.2777913.